wykleci_miniScenariusz, scenografia, reżyseria: Tomasz A. Żak

Aktorzy: Agnieszka Rodzik (Lilka); Ewa Tomasik (Helena); Aleksandra Pisz (Danusia); Grzegorz Stokłosa (Konrad); Przemysław Sejmicki (Janek)

Opracowanie pieśni: Grzegorz Radłowski

Opracowanie graficzne: Paulina Gębica

Technika: Ryszard Zaprzałka

W spektaklu wykorzystano:
– fragmenty dramatu Stanisława Wyspiańskiego „Wyzwolenie”;
– fragmenty sceny II (Improwizacja) i sceny V (Cela Księdza Piotra) z III części „Dziadów” Adama Mickiewicza;
– wiersz „Dziś idę walczyć – Mamo!” Józefa Szczepańskiego, pseudonim „Ziutek”, napisany w sierpniu 1944 r. podczas Powstania Warszawskiego;
– pieśń „Wiernie iść” z roku 1945, autorstwa NN, pseudonim „Fryc”, podoficera z 1 szwadronu 5 Brygady Wileńskiej AK;
– XIX-wieczne polskie pieśni patriotyczne i religijne, w ich oryginalnym zapisie nutowym i z oryginalnym tekstem pieśń „Na wschód”, hymn „Do pracy” – słowa Stefan Buszczyński, pieśń „Ojcze nasz Polaka”, „Pieśń lirnika” – słowa W. Motas, pieśń „Ktoby ojców wzgardził wiarą” – słowa Ryszard Berwiński, kompozycja Feliks Nowowiejski;
– utwór „Wymarsz Uderzenia” z roku 1943, autorstwa Andrzeja Trzebińskiego;
– „Dekalog Polaka”, napisany przez Zofię Kossak-Szczucką w 1940 r.;
– fragment sentencji wyroku wydanego na Danusię Siedzikównę pseudonim „Inka”, z 3 sierpnia 1946 roku;
– fragment tekstu ulotki autorstwa mjr Zygmunta Szendzielorza „Łupaszki” z roku 1947.
Inspiracją był także wiersz Zbigniewa Herberta „Raport z oblężonego miasta” oraz książki Józefa Mackiewicza: „Lewa wolna”, „Nie trzeba głośno mówić” i „Prawda w oczy kole”.

Premiera:
Areszt Śledczy Warszawa – Mokotów („więzienie na Rakowieckiej”); Warszawa,
21 i 22 kwietnia 2012 r.

Opracowanie graficzne – Paulina Gębica
Kostiumy – Agnieszka Piekarczyk
Zdjęcia – Katarzyna Fleszar, Aleksandra Żak

Partnerzy:
Muzeum Niepodległości w Warszawie; Fundacja Polskiego Państwa Podziemnego w Warszawie; Areszt Śledczy Warszawa-Mokotów w Warszawie; Miasto i Gmina Tuchów; Gmina Lisia Góra;
Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie; Tarnowski Teatr im. Ludwika Solskiego.

Doczekaliśmy się, że w III RP dzieje Armii Wyklętej stają się tematem dostępnym w wersji niezakłamanej i można – kiedy ktoś chce – poznać prawdę o polskiej insurekcji antykomunistycznej po 1944 r. Mamy nawet adekwatne święto państwowe, ale jednocześnie ludzie kochający Ojczyznę spotykają się wciąż z ostracyzmem. Inne poglądy niż te „poprawne politycznie”, wciąż spychają na margines, wypędzają z większości mediów, z normalnego dyskursu politycznego, z oficjalnej kultury. Najchętniej tych innych wygnano by gdzieś, do jakiegoś lasu.
Konstatacja, że historia powraca, że to następny etap tej samej wojny, spowodowała kolejne spotkanie Teatru Nie Teraz z Armią Wyklętą (pierwszym był spektakl „Na etapie” z roku 2000).
Nie ma łatwo w naszym lesie. Obława trwa i dzisiaj pewnie trudniej wyrwać się z okrążenia, niż w 1945 czy 47-tym. Tyle że wówczas schwytanych po prostu likwidowano („czapa” w jakiejś ubeckiej piwnicy), a dzisiaj pozwalają ci żyć, tyle że z przerobionym mózgiem.
TAŻ

W rankingu miesięcznika „Teatr” – Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2011-2012, TNT nominowano w dwóch kategoriach:
Najlepsze przedstawienie teatru alternatywnego
„Wyklęci”, autorski spektakl Tomasza Antoniego Żaka. Połączenie wysublimowanego dzieła teatralnego z dokumentem. Spektakl doskonały artystycznie i wysmakowany estetycznie, o poetyckiej narracji mimo wstrząsającego tematu. Ma ogromny wymiar historyczno-polityczny. Daje wzorce o trwałej wartości;
Najlepszy teatr
Teatr Nie Teraz w Tarnowie swoje doskonałe spektakle opiera na podstawowych wartościach, które definiują człowieka, i pokazuje, iż teatr ma do spełniania prócz funkcji artystycznej także ważną misję społeczną, moralną, edukacyjną i historyczną.

Galeria

Video